มีผู้ใหญ่ที่เคารพคนหนึ่งเล่าให้ผมฟังว่า วันหนึ่งไปทานข้าวที่ตลาด เห็นหนุ่มคนหนึ่งทำสำคัญมหากางเขน เดชะพระนาม...สวดก่อนทานอาหาร เขารู้สึกประทับใจมากจึงเดินเข้าไปคุยด้วยถามว่า "เธอเป็นคาทอลิกหรือ" หนุ่มคนนั้นตอบว่า.."ใช่ครับ...ผมเป็นพระสงฆ์...เป็นเจ้าอาวาสวัดนครปฐม..."
เยาวชนที่รัก ถ้ามีใครถามเธอว่าเธอนับถือศาสนาอะไร เธอมั่นใจที่จะตอบว่าเธอเป็นคาทอลิกหรือไม่ เธอกล้าสวดภาวนาก่อนทานอาหารหรือไม่ ฯลฯ
เยาวชน 369 คนจาก 469 หรือ 80.39% ตอบคำถาม "ท่านกล้าแสดงตนเป็นคริสตชนอย่างเปิดเผยหรือไม่" ว่า "กล้า" ในขณะที่ 8.71% ไม่แสดงความคิดเห็น 5.71% ตอบว่า "ไม่ค่อยกล้า" หรือ "แล้วแต่โอกาส" จำนวน 4.79% ตอบว่าไม่กล้า ส่วนที่เหลือเป็นคำตอบอื่นๆ
จากผลสำรวจแสดงว่าเยาวชนคาทอลิกกล้าที่จะแสดงตนว่าเป็นคาทอลิก ซึ่งความจริงแล้วการเป็นคาทอลิกไม่ได้เป็นเรื่องที่น่ากลัวหรือเป็นความผิดประการใด ตรงกันข้าม กลับเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจอย่างยิ่ง
การได้ชื่อว่าคริสตชนนั้น มาจากศีลล้างบาปที่เราได้รับ เราคาทอลิกได้รับศีลล้างบาปในพระนามของ "พระบิดา พระบุตร และพระจิต" พระนามนี้เป็นพระนามศักดิ์สิทธิ์ จึงทำให้เราผู้ที่ได้รับเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ไปด้วย นอกจากนั้น ในศีลล้างบาปเรายังได้รับ "ชื่อนักบุญ" องค์หนึ่งให้เป็นผู้อุปถัมภ์เรา การที่พระศาสนจักรให้เรามีนักบุญองค์อุปถัมภ์ หรือนักบุญประจำตัวนี้ ก็เพื่อ "ให้ท่านเป็นแบบอย่างแห่งการดำเนินชีวิตและเป็นผู้เสนอวิงวอนต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าแทนเรา" (คำสอนฯ ภาค 1 ข้อ 828)
คาทอลิกเริ่มชีวิตประจำวันด้วยการอธิฐานก่อนทำกิจการต่างๆ ด้วยการทำเครื่องหมายกางเขน ที่เรียกว่า "ทำสำคัญมหากางเขน" "เดชะพระนาม พระบิดา พระบุตร และพระจิต อาแมน" ซึ่งมีความหมายว่า เราคาทอลิกขอมอบชีวิตประจำวันนี้ เพื่อพระเกียรติของพระเจ้า และเป็นการวิงวอนขอพระพรจากองค์พระผู้เป็นเจ้าในการกระทำกิจการต่างๆ ขอให้ประสบผลสำเร็จ ขอให้มีความสุข ฯลฯ การทำสำคัญมหากางเขนทำให้เราเข้มแข็ง และสามารถเอาชนะการประจญล่อลวงให้ทำสิ่งที่ผิดบาปและเอาชนะความยากลำบากต่างๆ ในชีวิตได้ (เทียบคำสอนฯ ภาค 3 ข้อ 2156-2157)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น